Bragarhættir

Margrét sótti um tíma fundi hjá Kvæðamannafélaginu Iðunni og var einhverju sinni beðin um að lesa eitthvað upp eftir sig þar. Þá samdi hún þessar vísur, en hver þeirra er ort undir þeim bragarhætti sem hún fjallar um.

Ferskeytla

Ferskeytlan mín fagra smá
frægir alþýðuna.
Þig mun fólkið Fróni á
fyrst og síðast muna.

Hringhenda

Fjórum línum henti í hring
hægði mínu geði.
Stakan sýnist þarfaþing
þegar dvínar gleði.

Afhending

Alltaf finnst mér afhendingin indæll háttur,
undra léttur ljóðaþáttur.

Braghenda

Braghendan er bændum eins og besti mjöður
þegar ríða úti eða
ánægðir í réttum kveða.

Oddhenda

Óláns hendan Oddi kennd
oft mér vendir trega,
í raunum lendi, ráðvillt stend
rímlaus endanlega.

Úrkast

Aðrir hættir ekkert betur
efni skinu,
oft það frekar unað getur
úrkastinu.

Dverghenda

Dverghenduna dýra muna
dánumenn.
Stemmufuna, stutt í spuna,
styrkir enn.

Stikluvik

Æ mér þykir óðarjál
yndi mikið veita.
Stikluvika stuðlamál
stafar bliki í mína sál.

Samhenda

Samhendunnar sæta óm
sífellt heyrði kæta róm.
Vísnakarlar væta góm
vínið telja bæta hljóm.

Stuðlafall

Hressu landar! Hátt ég andann sendi.
Völt úr sessi víst þó skall,
varð af þessu stuðlafall.

Hagkveðlingaháttur

Ljóða þyngdist þátturinn,
þorrinn kyngimátturinn.
Hagkveðlingahátturinn
huga slyngur átti minn.

Sléttubönd (hringhend)

Öndin létta vísnavog
vægið rétta finnur.
Böndin sléttu áfram og
aftur flétta vinnur.

Skammhenda

Skammhendan í skáldavígi
skrýðir hættina.
Eins og fæti öðrum stígi
inn í gættina.

Langhenda

Langhendan af léttum fundum
leiddi man á hála braut.
Svefnsins van ég var á stundum,
vísnaflans þá alein naut.

Nýlanghenda

Nýlanghendan nokkrum orðum
núna vendir flokki hátta.
Þó að kenndi féndur forðum
föstust stendur ljóðaþátta.

Nýhenda

Nýhenduna nefna vil,
náð þó gruni frá mér snúna,
ljóðafuna skuldaskil
skella muni hart á núna.

Afdráttarháttur

(Takið fyrsta stafinn framan af orðunum í línunum hér að neðan og þá fáið þið þriðju og fjórðu línuna).

Kveikja þrætur margir menn,
meininguna krjúfa.

Sléttubönd

Gleður Iðunn! Varla vér
verjum betur tíma.
Seður hugann, aldrei er
andlaus gömul ríma.

(eða hvað, prófið að lesa vísuna aftur á bak).