Laugardagskvöld á Gili

Það var kátt hérna’ um laugardagskvöldið á Gili,
það kvað við öll sveitin af dansi og spili,
það var hó! Það var hopp! Það var hæ!
Hann Hofs-Láki, æringi austan af landi,
þar úti í túnfæti dragspilið þandi,
hæ, dúddelí, dúddelí, dæ!

Þar var Dóra á Grund, hún er forkunnar fögur
og fín, en af efnunum ganga’ ekki sögur,
hún er glettin og spaugsöm og spræk.
Þar var einþykka duttlungastelpan hún Stína
og hún stórlynda Sigga og Ása og Lína
og hún María litla á Læk.

Þar var Pétur á Gili og Gústi á Bakka,
tveir góðir sem þora að láta það flakka
og að stíga við stúlkurnar spor.
Þar var Dóri í Tungu og Bjössi á Barði
og bílstjóri’ úr Nesinu’ og strákur frá Skarði
og hann Laugi sem var þar í vor.

Og þau dönsuðu þarna í dynjandi galsa
og þau dönsuðu polka og ræla og valsa,
svo í steinum og stígvélum small,
og flétturnar skiptust og síðpilsin sviptust
og svunturnar kipptust og faldarnir lyftust
og danslagið dunaði’ og svall.

Inni’ í döggvotu kjarri var hvíslað og hvískrað
og hlegið og beðið og ískrað og pískrað
meðan hálfgagnsætt húmið féll á.
Þar var hlaupið og velst yfir stokka og steina
og stunið og hjúfrað í laufskjóli greina,
„sértu’ að hugsa’ um mig hafðu mig þá.“

Yfir byggðinni stjörnunótt blikaði fögur,
yfir blikandi vatni með laufskógakögur
lá gullið og vaggandi glit,
og frá birki og smára og bliknandi töðu,
frá brekkum og grundum og túni í hlöðu
lagði áfengan ilm fyrir vit.

Og refur með gaggi tók undir við óminn
og andvaka krummi að brýna tók róminn,
en þau hjúin þau heyrðu það ei.
En „krunk“ heyrðist bergmál í Selfjalli segja
og sem svar við hans Hofs-Láka dúdelídeia
kom dúdwelí, dúdelí dei!

Magnús Ásgeirsson