Söngtextasafn
Það má segja að söngtextar hafi verið ær og kýr Margrétar. Fyrir utan að búa til eigin texta safnaði hún saman miklum fjölda texta eftir aðra höfunda sem hún birti á vefnum sínum og varð safnið fljótt vinsælt til uppflettinga. Textarnir endurspegla vel hversu fjölbreyttan smekk Margrét hafði á tónlist, allt frá barnagælum og trúarkvæðum til gamalla dægurlaga og nýrri. Safnið hennar er hér birt nánast óbreytt eins og það var þegar Margrét hætti að uppfæra vefinn sinn í kring um 2015. Höfunda er getið eins og hægt er og eru ábendingar um höfunda þar sem þá vantar vel þegnar og eins ef textar eru hér birtir í óþökk höfunda þeirra.
Dægurlagasöngkonan Margrét
Nikkólína
Nikkólína hún var átján ára, ættuð að ég veit,
á að gizka svona einhverstaðar on úr Mosfellssveit,
hún var saklaus bæði og siðug vel og sæmilega feit,
og svo var hún líka reflareinin rjóð og búlduleit.
Hún Nikkólína
nam hér snemma aðferðina sína.
Hún Nikkólína,
það var stúlka fær í flestan sjó – meira en nóg.
Þegar Nikkólína að heiman hélt og hingað suðrí Vík,
búin út með ágætt nesti nóg og nýja hverja flík.,
hennar gamla móðir, Magdalena, máls of kunni skil,
þessum hérna alvarlegu orðum inna nam hún til:
„Ó,Nikkólína!
þú mátt náttúrlega passa engu að týna.
Ó, Nikkólína!
Hrasaðu ekki um koll í heimsins soll – mundu það!“
Nikkólína komst í valda vist og vel á öllu fór,
alla daga hún þvoði og þrælkaði, já þar var ekkert slór,
en hún fór alltaf snemma að sofa, ekki seinna en níu og hálf,
Nikkólína sagði nefnilega: „Nóttina á ég sjálf!“
Hún Nikkólína,
notaði vel frítímana sína,
hún Nikkólína,
hún var ekki að strunsa um borg og bý – fjarri því.
Mörgum piltum þótti Lína litla laglegasta fljóð,
og þeir vildu allir fegnir fá að faðma hið unga jóð,
fyrir utna húsið oft á kvöldin einhver þeirra beið,
reyndi að heilla fagra snót með svásum söng á þessa leið:
„Ó, Nikkólína
neitaðu mér ekki um elsku þína,
opnaðu Lína,
svo ég geti beðið þín, ástin mín – undireins,“
Það var engin furða að Lína, loku lyfti á hurðu ranns,
biðlar eru ekki að koma á hverju kvöldi heim til manns,
og til þess að ei með brotin bökin burtu færu þeir,
Allir fengu þetta einn, tvo kossa – og ósköp lítið meir.
Hún Nikkólína
kallaði þá kærastana sína,
og Nikkólína
elskaði þá bæði ljóst og leynt – alla hreint.
En því ver og miður verð ég nú að vekja slæman grun,
veslings Lína hún varð loksins fyrir ljótri trúlofun,
vegna þess að hún var ung og óreynd og ei skyn á bar,
að miklu betri er eiginmaður einn en ótal kærastar.
Ó, Nikkólína,
illa fór um aðferðina þína,
aðvörun Lína,
Er hún fyrir allar stúlkur hér, því er ver.
Nikkólína fór með blessað barnið burt úr Vík og heim,
margt af pöbbunum hún sagði slæmt til svívirðingar þeim,
Hvernig vænstu stúlkur véli þessi voðalegu svín,
og að bezt sé ekki að bjóða neinum biðlum inn til sín.
Hún Nikkólína ,
kyssti of mikið kærastana sína.
Vesalings Lína,
gerir þennan skratta oftar ei – sei, sei, nei!
Ingimundur (Kristján Linnet)