Við eyðibýlið Þorleifsstaði 

Skrifað í gestabók. Ólína á fyrri partinn í seinni vísunni.  Við sátum uppi á þekju. 

 Nutu ferðafélagar 
fæðis hér, í rekju, 
kát og hress – en verst það var 
að vorum úti á þekju. 
 
Hátt þó stefndi hugurinn, 
himins upp til sala, 
til þeirra er byggðu bæinn sinn 
í botnum fjalladala.  

Þorsteini fannst ekki mikið til andagiftar okkar Ólínar koma og sló þessu fram.  

Þegar órar Ólínar 
upp til himins fóru, 
Óðins fórur Margrétar 
úti á þekju vóru. 

Svaraði ég honum með þessari vísu; (Þorsteinn hafði verið tilnefndur sem farastjóri í veikindum Sigurðar)  

Því er glóra engin í 
að þú klórur vísir, 
fararstjóri þekkstu því 
þínar óradísir. 
 
Allan daginn vel hann vann 
víst má Þorstein róma, 
fararstjórastarfið hann 
stundaði með sóma. 

Sigurður hafði sagt okkur að skoða kirkju en við slepptum því.  

Sljákka tekur okkur í, 
onísetning fáum 
þegar karlinn kemst að því  
að kirkjuna ei sáum.