Söngtextasafn
Það má segja að söngtextar hafi verið ær og kýr Margrétar. Fyrir utan að búa til eigin texta safnaði hún saman miklum fjölda texta eftir aðra höfunda sem hún birti á vefnum sínum og varð safnið fljótt vinsælt til uppflettinga. Textarnir endurspegla vel hversu fjölbreyttan smekk Margrét hafði á tónlist, allt frá barnagælum og trúarkvæðum til gamalla dægurlaga og nýrri. Safnið hennar er hér birt nánast óbreytt eins og það var þegar Margrét hætti að uppfæra vefinn sinn í kring um 2015. Höfunda er getið eins og hægt er og eru ábendingar um höfunda þar sem þá vantar vel þegnar og eins ef textar eru hér birtir í óþökk höfunda þeirra.
Dægurlagasöngkonan Margrét
Áður var síldin um allan sjó
Áður var síldin um allan sjó
en aldrei samt komst hún í Gúanó,
kallarnir kunnu ekki að metana,
krakkarnir vildu ekki étana.
Þá rak hann Einar sitt Bostonsbú,
búgarður sá er horfinn nú.
Sunnangolan var sæt og hrein
er sólin í heiði skein.
Lyktin já lyktin,
í svefni og vöku hve indælt það er
að anda þessu ofaní magann á sér,
lyktin já lyktin,
lyktin að peningum hér.
Áður var höfnin mín yndisvök,
í henni svamlaði kollan spök,
fjörulallarnir léku sér
frá leirunni innundir Básasker.
Undir Löngu þá oft til bar
að ungmeyjar stripluðust léttklæddar
og veltu sé upp úr sandi og sjó
er sólin í heiði hló.
Grútur já grútur,
í svefni og vöku hve indælt það er
að eiga þann kokkteil í höfninni hér,
grútur já grútur,
grútur af öllu ber.
Áður var Gúttó mitt uppáhald,
ærsluðumst við fyrir lítið gjald,
unga fólkið á grænni grein
glettist við Jeppa og Skuggasvein.
Músíkkantarnir höfðu hár
helmingi styttra en nú í ár,
og eftir böllin fór æskan heim
en ekki í bílageim.
Æskan já æskan,
í svefni og vöku hve indælt það er
ástafrelsið sem dafnar hér,
æskan já æskan,
æskan hún kemur og fer.
Áður var Helgafell aldrei hreyft
enda til prýðis í landið greypt.
Við Hrafnakletta með lyng í laut
lagðist margur hjá förunaut.
Frá Ofanleiti á aftanró
var yndi að líta um vestursjó.
Á Fellsins rauðamöl roða sló
er röðull í hafið dó.
Gröftur já gröftur,
í svefni og vöku hve indælt það er,
ástkæra fóstra að róta í þér
gröftur já gröftur,
gröfturinn sómir sér.
Áður var lífið með öðrum brag
opið ríkið hvern virkan dag,
engin pöntun og ekkert fjas
ef maður vildi fá sér í glas.
Bæjarslúðrið var betra þá,
það barst í hvellinum til og frá,
nú hefur sjálfvirki síminn því breytt;
það síast sko ekki neitt.
Lífið já lífið,
í svefni og vöku hve indælt það er,
að engir skandalar bæra á sér,
lífið já lífið,
lífið er dásamlegt hér.
Ási í Bæ