Söngtextasafn
Það má segja að söngtextar hafi verið ær og kýr Margrétar. Fyrir utan að búa til eigin texta safnaði hún saman miklum fjölda texta eftir aðra höfunda sem hún birti á vefnum sínum og varð safnið fljótt vinsælt til uppflettinga. Textarnir endurspegla vel hversu fjölbreyttan smekk Margrét hafði á tónlist, allt frá barnagælum og trúarkvæðum til gamalla dægurlaga og nýrri. Safnið hennar er hér birt nánast óbreytt eins og það var þegar Margrét hætti að uppfæra vefinn sinn í kring um 2015. Höfunda er getið eins og hægt er og eru ábendingar um höfunda þar sem þá vantar vel þegnar og eins ef textar eru hér birtir í óþökk höfunda þeirra.
Dægurlagasöngkonan Margrét
Hænsnadans
Hún Ranka var rausnarkerling
og rak sitt hænsnabú.
Og hænurnar urpu eggjum
sem átu ég og þú.
En svo var það einhverju sinni
með svolítið öðrum brag,
og Rönku’ er það ríkt í minni
hve reiddist hún þennan dag.
Í hænsnakofa hennar
var haldið þann dag ball,
því haninn hann var ungur
og hneigður fyrir rall.
Ein hænan hló út að eyrum;
„Hve haninn minn dansar þó vel“,
hún sagði. Þeim sýndist það fleirum
er sáu hans skrautfjaðra stél.
Svo spilar hún spostk á nefið,
spennandi tangó og vals,
fáort og stuttort stefið
var stogg-ogg og goggogg, alls.
En haninn var kankvís og kátur,
með kambinum hljóðfallið sló.
Og skarinn allur tók undir
sitt alkunna gagg-agga-gó.
Hver hæna hrifin starði
á hanann þetta sinn,
hugsuðu eflaust allar;
hann er þó haninn minn.
Og heimsins sælustu hænur
þær héldu sig allar jafnt.
Af heimsins montnustu hænsnum
var haninn montnastur samt.
Hann reigði rauða kambinn
og reif sig oní kok.
Húsið skalf og hristist,
sem hefði komið rok.
Þótt fjaðrir af hænunum fykju
þær fengust ei um það neitt,
en hömuðust heila daginn.
Hver hæna varð löðursveitt.
Þá hélt hann ræðu haninn.
Hann hóf sig upp á prik:
„Þið heiðruðu ungfrúr, hænur,
ó, hlustið nú augnablik.
Þið lífinu létt skuluð taka
og leika’ ykkur allar jafnt.
Sjá, aldrei verpi ég eggjum,
en ánægður lifi ég samt.
Því gleði tóm og glaumur
og gaman lífið er,
ef enginn verpir eggjum
en allir skemmta sér.“
Og hænurnar góndu’ á hann glaðar
og gögguðu margar: „Heyr!“
Sögðu, og veltu þó vöngum:
„Nú verpi ég alls ekki meir.“
Þá ræðst í dyrnar Ranka,
hún reif þær upp á gátt.
Hún skók þar alla skanka,
hún skammaðist voða hátt:
Oh, hvílíkar hallæris hænur,
nú held ég sé á ykkur lag,
og hvar eru úr ykkur eggin
sem átti’ ég að fá í dag?
Svo skalt þú, herra hani,
nú hætta við þitt snakk,
og hér skalt þú ei halda
þig húsbónda; ónei, takk.
Hér ræður hún Ranka gamla,
sem reynst hefur ykkur vel,
og fæðuna ykkur færir.
Þér ferst ekki’ að sperra stél.
Hver hæna hætti dansi
og hugsaði: „Þetta’ er satt.“
Haninn hryggur, sneyptur
hallaði undir flatt.
Já, hljóður var hænuskarinn
og hópaðist út að vegg.
Og þegar kerlingin kvaddi
var komið hið fyrsta egg.
Stefán Jónsson