Hugleiðing

Geymir sögu, fjarða fjöld,
fornra afreksmanna.
Þó að nú sé önnur öld,
ummerkin það sanna. 

Því ég hugsa um horfna stund,
hörð er reyndist glíma,<
þá er héldu á hafsins fund
hetjur fyrri tíma. 

Á sexæringum sóttu á haf.
Sinntu úr veri róðri.
Djúpmenn lifðu ekki af
einum jarðar gróðri. 

Konur unnu karlmannsverk,
kröfum sinntu brýnum.
Þeim var trygging trúin sterk,
treystu Drottni sínum. 

Þegar voru veðrin hörð,
valt á hafi dugga,
bljúg til himins bænargjörð
barst, frá lágum glugga. 

Blasir nú við tóttin tóm,
tæmdu fjarðabólin.
En vallagrös og villiblóm
vermir júlísólin.