Ég þekki fuglafjöld
sem flytja með sér tjöld
en fljuga þó um víða vegu vorbjört sumarkvöld.
Með fjöri’ og fuglasöng
við fyllum skógargöng
og æðrumst ei þótt leiðin okkar virðist vera ströng.

Þegar sól og sumarblíða
signa haf og strönd
þá seiða okkur öræfin og bláhvít jökulrönd.
Við leiðumst hönd í hönd,
oss halda engin bönd.
Að baki hnjúka blárra liggja öll vor óskalönd.

Við fórum inn í Mörk,
þið fréttuð kannske’ um það.
Þar fengu sumir piltarnir sér kakó-fótabað.
Já, slíkt var ósköp leitt
því það var heldur heitt.
En þeim fannst þetta samt sem áður betra’ en ekki neitt.

Oss tefja’ ei fjöll né fljót,
fannir, urð né grjót.
Við syngjum okkur áfram yfir sanda’ og upp í mót.
Við ljúfan lækjarnið
loksins tjöldum við
og látum okkur dreyma’ um næsta dag og sólskinið.

Já, oft var kátt í Langadal
er líða tók á kvöld
og logarauðum geislatungum sló á jökultjöld.
Í fögrum fjallahring
með fegurð allt í kring
við sátum þar og sungum oss í svefn við dagrenning.

Er vika liðin var
þá héldu ýmsir heim,
en hræðilega þótti mörgum illt að sjá af þeim.
Einn lítill kveðjukoss,
já, kannske’ á bak við hross,
því þar er engin siðaverndari sem að hrellir oss.

Og Konni litli, kokkurinn,
þið kannist öll við hann,
hann kokkar alveg prýðilega, aðeins hjartað brann.
Og garpurinn Gunnar Hjalt
sem gekk og náði’ í salt.
Þeir sögðu’ hann hefði tekið það í sautján skrefum allt.

Og tærnar á honum Gissuri
þær fundu fyrir því
hve feikilega margir voru boddýinu í.
En skítt með tærnar hans,
við skulum taka’ einn dans
og syngja svo að undir taki í öllum fjöllum lands.