Hríslan og lækurinn

„Hve gott áttu hrísla”, eitt góðskáldið kvað
„á glaðværan lækjarnið hlýða”.
Hann naut þeirra samvista, næmur á það
sem náttúru landsins má prýða.

Og brátt voru margir sem lært höfðu ljóð
um lífsgæði vinanna beggja.
Af innlifun söng þá hin íslenska þjóð
um ástvinafund þeirra tveggja.

Og margir í lotningu litu á skóg,
við lækinn og hrísluna undu.
Að eiga þar griðastað eitt var þeim nóg
sem ástúð við Hallormsstað bundu.

En nú tók að gæta þess veraldarvalds
sem verst hefur gróðurinn sviðið.
Í skóginum efnt var til skemmtanahalds,
á skammsýnisbrautina riðið.

Svo tildrið í skóginum tækist sem best
menn tóku að svipta hann klæðum.
Þeir vildu hér sameina fólkið sem flest
og fjölguðu bifreiðastæðum.

Þá veittust að grænbala vinunum tveim,
vélar – og hrísluna börðu,
en lækurinn sagði, með sorgmæddum hreim,
við sjáumst ei framar á jörðu.

Og balanum ruddu þær rótunum frá
svo rokið tók hríslunni að granda.
Og þar sem að lækurinn liðaðist hjá
nú litfagrar bifreiðir standa.

Já, tímarnir breytast og mennirnir með,
sem muna ekki hrísluna lengur.
Af náttúruspjöllum það sárast hef séð
er slitinn var eilífðarstrengur.