Kosningar í apríl 1983

Nú kosningaherferð er komin í gang,
og keppast um þjóðhylli menn,
sem hafa um árabil færst það í fang
sem fullmikið reynist þeim enn.

Og víst þó að sýnist á þinginu þröng,
svo þoli vart setuna meir,
þá æ fyrir kosningar upphefja söng
um ágæti flokksbræðra – þeir.

Því stólarnir kitla þó stympist á þeim
stórbrotið þingmannalið.
Og berlega virðist það bera einhvern keim
af beinhörðum stórgróðasið.

Já, arðvænlegt reynst hefur Alþingis hóp
að eiga þar plássið sitt víst,
og endalaust heyrirðu eggjan og hróp
um allt sem þú færð, ef þá kýst.

Nú allt er svo vitlaust sem áður var satt,
því ætíð má breyta um trú.
Og stenfnan sem forðum tíð gekk svona glatt
er glötuð, að eilífu, nú.

Nú Alþýðuflokkur og -bandalag býst
að bægja frá Vilmundar drótt.
Um framboðið kvenna nú framsóknin snýst
en fellur um sjálfstæðið  skjótt.

Og fagurt er galað en fuglarnir þeir
flækjast í lyginni brátt.
Og aldrei er þjóðinni ofboðið meir
en er öskra þeir, hver á sinn hátt.

Þið andstæðu flokkana eigið nú víst
óðfluga setja undir hatt,
sem vita menn allir að við mundum síst
velja- það eitt er þó satt.

Já, alþingismönnunum ofbýður margt
er upprennur kosningaskeið.
Þeir endalaust tala, en hálf er nú hart
að höfuðin tæmast, um leið.