Vorþankar 

Er smáfuglar löndunum fjarlægu frá 
flykkjast til Íslands á vorin 
og frækorn í moldinni fara á stjá, 
þá finn ég hve létt verða sporin. 
 
Þá víkur burt leiði því vini ég á 
sem veita mér unaðarstundir. 
Og daglega verða eftir veturinn þá 
vorglaðir hamingjufundir. 
 
Á veraldarhjara er um veður ei spurt. 
Oft velkjast þá suðrænir angar. 
Og ljúfsár er minning um laufvana jurt 
sem lifði ekki veturinn stranga. 
 
En þá er að taka út fötur og fræ 
og fylla í skarðið að nýju, 
því af þessum sáðkornum umbun ég fæ 
er umvefur sólin þau hlýju. 
 
Nú vorboðinn lifnar og gosinn minn grær 
og glettist við krókusa fína. 
Og seinna við steinbrjótum hófsóley hlær, 
á hnoðrana blásólir skína. 
 
Og hátíðarliljurnar halla undir flatt, 
með heiðríku runnana prýða, 
en júlíulykillinn gælir svo glatt 
við garðskriðnablómið mitt fríða. 
 
Og þannig hver dagur svo dýrmætur er. 
Öll djásnin mín sumarið kanna. 
Með moldinni og grjótinu blómskrúðið ber 
birtu inn í sálir manna. 
 
Er villistu um metorð og veraldararð 
og virðist þér hamingju linna, 
þá taktu þér skóflu og gakktu út í garð, 
í gróðurreit hana munt finna. 
 
Er sól milli skýjanna gægist um gátt 
svo gróður af dögginni bliknar, 
þá finnurðu að Guðs ríkis auðæfi átt 
í uppgræddum smálóðarskika.