Álftafjörður

Yndislegur Álftafjörður
að mér faðmi snýr.
Fjallatigin, fagurgjörður.
Friðsældin þar býr. 

Er ég lít hér yfir fjörðinn
oní Súðavík,
mér við blasir móðurjörðin.
Magnast gleðin rík. 

Ægifagur upp af bænum
unir Kofrinn sér.
Fögnuðinn sem fylgir sænum,
finn í brjósti mér. 

— 
Opnast líka önnur sýn,
aftur tíminn gengur.
Hefst á flugið hugsun mín,
hrærist ættarstrengur. 

Stendur fram við fjöru hús,
fast það tengist sönnum.
Vaskur bóndinn vinnufús
vakir yfir bænum. 

Börnum sínum hampar hlín,
hress og kát að vanda.
Þarna afi og amma mín
ávallt saman standa. 

Rík er þeirra hugarhægð.
Hafa af mörgum kynni.
Alltaf handa öðrum gnægð
eiga af gæsku sinni. 

Aldrei heyrðist æðrukvak
á ævivegi förnum.
Samt þau máttu sjá á bak
sjö, af fjórtán börnum. 

Þess vegna hún mamma mín
mætti kjörum góðum.
Lifði æskuárin sín
öll á þessum slóðum. 

Þögul lýt ég þessum stað,
þakka horfin kynni.
Hér var lagður hornsteinn að
hamingjunni minni.