Fyrr og nú 

Forðum tíð þú fátæklinga fyrir hittir
sem voru á Guð og gaddinn settir,
gæfulausir – sjaldan mettir. 

Víst þó áður var oft kátt um vökur langar.
Kergju-bögur kveða slyngar
kunnu þessir Íslendingar. 
  
Okkar menning, okkar landi og okkar tungu 
æ þó hæstan heiður sungu, 
héldu saman þjóðinni‘ ungu. 
  
Nú á tíðum nennir varla nokkur maður 
nýta það sem fornir feður 
frelsisþránni ólu meður. 
  
Gjarnan brúka grófu orðin gaspurskjóður. 
Sýkir frónsku þeirra þvaður, 
þrotlaust klám og annað blaður. 
  
Vísnasóðinn vandar ei til verka sinna. 
Út úr honum orðin renna. 
Andleysinu má um kenna. 
  
Öll við stefna ættum því að einu marki; 
ávallt bæði‘ í orði‘ og verki 
uppi halda fornu merki.