Mývatnseldar, 1724 

Illur kveikti árinn ljós
opnaðist á Kröflu dys,
brennisteini og björgum jós
beint úr iðrum helvítis. 

Enn á gömul yrkismið ég ræ,
yfir hvílir Mývatnsnóttin fögur.
Sagan byrjar seytjánda í maí
sautján hundruð tuttugu og fjögur. 

Undi fólk í fasta svefni þar,
fegið hvíld um vorsins annatíma.
Þá með bramli klofin kyrrðin var,
hvolfdist yfir landið heljargríma. 

Gjörvöll tók að nötra norðurbyggð.
Neytti krafta undirheima jöfur.
Við því afli sá ei heimsins hyggð,
hérna dugði ei bæn né ýta kröfur. 

Felmri slegið flýði að heiman þá
fólkið, út í næturhúmið kalda.
Vegalaust og hrakið horfði á
hildarleikinn æðri máttarvalda. 

Yfir bæi steyptist glóðheitt grjót.
Grös og jurtir hurfu í öskusvarminn.
Felldi húsin ferlegt jarðarrót.
Fyllti himinhvolfið ógnarbjarman. 

Síðan liðnar eru aldir tvær.
Ennþá setur Krafla margt úr skorðum,
þó við lifum aldrei ógnir þær
sem yfir dundu maínóttina forðum.