Íslenska yfirstéttin 

Einu sinni Alþýða hér bjó, 
allir fengu líkt af þjóðarköku, 
þangað til að þráin frelsis dó 
og þingmennirnir gleymdu sinni vöku. 
 
Hætti þá að vinna stétt með stétt, 
stríðið hófst um sérhvern aukabita. 
Margir gleymdu því að rétt er rétt 
og ráða skal í dagsins þunga og hita. 
 
Nú leyfisdaga og lífsgæði sér veitt 
fær lítill hluti þjóðarbandalagsins, 
því baráttan hér gengur út á eitt, 
að eiga fyrir þörfum morgundagsins. 
 
Og er við höfum út á þetta sett, 
um okkar skerf af þjóðarköku beðið, 
þá hafa æðstu menn sig gjarnan grett 
og græðgina í okkur niður kveðið. 
 
„Biddu við, þú brúka ei kjaftinn mátt. 
Berðu þig að sinna skyldustörfum. 
Þú ert sá er verkin vinna átt, 
vaða í skít, og svara mínum þörfum.“ 
 
Hvað um það, þótt launin séu lág. 
Lífsafkoman ræðst á þínum diski. 
Haltu þig við hafragrautinn þá 
ef hefurðu ekki ráð á kjöti og fiski. 
 
Og þó VIÐ höfum hundrað þúsund kall, 
og heimikið í bílastyrki fáum, 
svo dýrt er þetta rokna ríkissvall 
að rétt af þessu lifa samt við náum.“ 
 
Já, þetta sagði hin æðsta yfirstétt, 
alþýðunnar verndari og skjöldur. 
Ég því efa, jafnt þó hafi frétt, 
að jafnréttis hér njóti sérhver höldur.