Ljóð og kveðskapur Margrétar
Margrét Ólafsdóttir ólst upp við kveðskap allt frá blautu barnsbeini. Hún og Stína systir hennar lærðu snemma að fara með stuðla og höfuðstafi og köstuðu þær iðulega á milli sín vísupörtum. Fjölmörg dæmi um það er að finna í fallegri handskrifaðri bók frá unglingsárum Margrétar, meðal annars þessa stöku sem varð til veturinn 1955 milli þeirra systra og var iðulega rifjuð upp í fjölskyldunni á góðri stundu.
Stína, sem var fræg fyrir að vera stríðin, kastaði þessum fyrriparti fram til litlu systur sinnar:
Ansi ertu asnaleg,
út standa á þér eyru.
Litla systir botnaði að bragði:
En sú náð að ekki er ég
eins og þú í fleiru.
Margrét hafði alla tíð yndi af því að ljóða hugsanir enda lék kveðskapurinn í höndum hennar, allt frá tækifærisvísum og ferskeytlum til dýrt kveðinna hugleiðinga um lífið og tilveruna. Hún hafði fjölda bragarhátta á valdi sínu og naut þess að stúdera þá, samdi heilu bálkana í tilefni af mannfögnuðum, ritaði ferðadagbækur í ljóðaformi, samdi ógrynni af vísum til notkunar í kennslu og samdi þá gjarnan tónlist við, og atti kappi við aðra í kveðskap bæði á vettvangi Kvæðamannafélagsins Iðunnar en einnig í vísnaþáttum dagblaðanna.
Eftir að starfsævi Margrétar lauk hélt hún yrkingum áfram og sótti meðal annars námskeið í skapandi skrifum á vegum félagsstarfs eldri borgara í Hæðargarði. Undir lok tíma hennar þar varð meðal annars til eftirfarandi staka, sem ber vitni um að hún hafi fundið fyrir því að Elli kerling væri farin að þvælast fyrir sköpunarkraftinum:
Mér ekkert tekst að yrkja nú eins og það var gaman því hugur minn og heilabúhafa skroppið saman.